แม่ผู้แก่เฒ่าเดินไม่ได้คนหนึ่งเป็นที่รำคาญใจของลูกชายเหลือเกิน
สมัยนั้นยังไม่มีสถานสงเคราะห์คนชรา
จึงไม่รู้ว่าจะเอาแม่ไปฝากใครเลี้ยงแทน
จึงตัดสินใจแบกเอาไปปล่อยในป่าให้อยู่ตามยถากรรม แม่ไม่วอนขอ ไม่ถาม..

ไม่ว่าอะไร ตั้งใจหักกิ่งไม้ตามทางเรื่อยไป เข้าป่าลึกไกลมากแล้ว
ลูกชายวางแม่ลง บนโขดหินแล้วหันหลังเดินกลับทางเดิมไป ตอนนี้เอง
ที่แม่ตะโกนตามหลังลูกชายไปว่า "ลูกเอ๋ย เดินตามลอยกิ่งไม้ที่แม่หักไว้ให้นะ
จะได้ไม่หลงทาง.."

 
ฉันจึงได้เรียนรู้ว่า : รักแรกก้อเหมือนฟันน้ำนมที่วันหนึ่งต้องหลุดไปเพื่อรอฟันแท้เข้ามาแทนที่

ฉันจึงได้เรียนรู้ว่า : สำหรับคนที่เข้าใจชึวิต... คนที่รักกันก้อทะเลาะกันได้ แต่สุดท้ายก้อดีกัน

ฉันจึงได้เรียนรู้ว่า : การที่คนที่รักกันทะเลาะกัน ไม่ได้แปลว่าพวกเค้าไม่มีความสุข

ฉันจึงได้เรียนรู้ว่า : คำว่า"แฟน"กับคำว่า"รักแท้"เป็นคนละคำกันแต่บางครั้งก้อเป็นคำเดียวกัน ถ้าคุนเจอรักแท้กับแฟนคุน

ฉันจึงได้เรียนรู้ว่า : คนรักกันไม่จำเป็นต้องคุยกันตลอดเวลา

ฉันจึงได้เรียนรู้ว่า : อย่าเสียดายเวลากับรักไม่แท้ ถือเสียว่าเวลาเหล่านั้นเป็นประสบการณ์ชีวิตให้เราค้นพบตัวเองมากขึ้น

ฉันจึงได้เรียนรู้ว่า : ความรักยืนยงต่อไปได้ไม่จบสิ้น ถ้ามีคำว่า"เห็นอกเห็นใจกัน"

ฉันจึงได้เรียนรู้ว่า : คนที่พูดว่า"ไม่มีใครรักคุนมากกว่าผม"สักวันเค้าอาจทิ้งคุนไป

ฉันจึงได้เรียนรู้ว่า : วิธีตัดสินว่าคนไหนดีที่สุด เห็นจะต้องพึ่งสิ่งเดียวคือ"เวลา"

วานนนนนี้ว่าจาทามสปาเก็ตตี้แกงเขียวหวานกิน 

เพราะอาทิตย์ก่อนทามสปาเก็ตตี้กินกันแล้วเส้นมานเหลืออ่ะ 

สงสัยมะว่าคัยทาม  ก้อต้องเป็นเมษาดิทำ 

จะให้ใครทำ  ไม่มีคัยทามเป็นแล้ว น้องเมย์อ่ะทำเป็นทุกอย่าง อิอิ

 

วู้ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ นี้แพรเองทุกคนนนนนนนนนนนนนนนนน

นู๋เมม่ะทำรายเลยยยยย แพรก็เลยเปงคนเขียนเอง >_< (สเปด บล๊อกก็ยังทำไม่เส็ด =_=)

ไม่มีรายจะพิม ป่ะกี้พิมไปหนึ่งรอบแย้ววว

แต่กดผิดหายหมดเลย เซงมากมายๆๆๆ

ก็ไม่รุ้จะเล่าราย เพราะมานเปงสเปดนู๋เมม่ะช่าย สเปดของนู๋แพร

ไปแหละ.....บาย...บาย..บุย